Net nu zijn verzameld werk in een box verschenen is onder de titel "The Man Who Changed Guitar Forever”, en er een “Best Of” verschenen is onder de titel Eidolon, is supergitarist Allan Holdsworth 15 april 2017 op 70-jarige leeftijd onverwacht overleden.
Telkens als er een gitaarheld overlijdt kijk je als redactie meteen terug naar wat je aan interviews hebt gedaan met de betreffende artiest. Vaak schrik je dan dat het alweer veel te lang geleden is dat je met zo’n held gesproken hebt. Allan Holdsworth spraken we begin 2000 voor het laatst, alweer 17 jaar geleden. En nu is hij plotseling overleden...
We kunnen het hier alleen maar goedmaken met een mooi portret boordevol audio en video, met muziek van Soft Machine, Tony Williams, U.K. Bruford en zijn eigen albums, en met een paar mooie strofen uit het interview dat Michiel Roelse destijds deed rondom het verschijnen van een van zijn beste albums “The 16 Men of Tain’. We sluiten dit artikel af met een reeks citaten uit reacties van musici die met hem gespeeld hebben of door hem geïnspireerd zijn.
Op 3 april trad hij nog op in L.A. met Virgil Donati op drums, Steve Hunt, toetsen en Evan Marien bas. Bekijk de video:
Interviewfragmenten uit Gitarist april 2000, door Michiel Roelse
Eigenlijk wilde Allan Holdsworth saxofoon spelen. Vader Sam vond dat instrument echter wat te begrotelijk en kocht in plaats daarvan een gitaar. Jammer voor Allan, maar gelukkig voor ons gitaristen. Juist zijn fascinatie voor blaasinstrumenten heeft Allan Holdsworth gemaakt tot wat hij nu is: een toonaangevende en volstrekt eigenzinnige fusiongitarist. Holdsworth maakt zijn eigen regels en er is al lang niemand meer die hem bij kan houden. Zijn fenomenale legato-techniek stelt hem in staat combinaties van noten te spelen waar anderen zich maandenlang het hoofd – en de vingers – over breken. Een virtuoos in de ware zin van het woord. Oeps, zei ik daar ‘virtuoos’?
In Amerikaanse gitaarbladen wordt je beschreven als ‘compromisloos genie’ en ‘virtuoos’ en zelfs ‘de maestro’. Jou kennende voel je je waarschijnlijk knap ongemakkelijk bij dat soort kreten…
‘Zeg dat wel! Ik weet nooit hoe ik daarop moet reageren. Als ik al iets bereikt heb – en dat betekent veel meer voor me dan die overspannen loftuitingen – dan is het dat ik nog steeds nieuwe dingen leer. Dat ik blijf groeien.”
Van jouw muziek wordt wel eens gezegd dat het altijd hetzelfde is.
“Van mezelf weet ik dat mijn muziek anders is dan vroeger. Ik kan daar verder geen antwoord op geven. Er komen ook mensen naar me toe die zeggen dat ze me twintig jaar geleden beter vonden. Dat respecteer ik, maar ik hoop dat ze begrijpen dat ik daar niet in kan blijven hangen. Ik moet vooruit."
Ik hoor steeds meer jazz en steeds minder rock in je muziek.
“Het is een lange reis vol verwikkelingen en ontwikkelingen. Toen ik begon was ik knap waardeloos, zoals iedereen. Ik speelde pop omdat ik dat kon, daarna blues en toen rock. Als je vaardigheden toenemen wil je automatisch steeds iets anders gaan spelen, je wilt groeien. Ik denk dat je gelijk hebt. Het wordt jazzier.”
Als ik je muziek speel valt me steeds weer op hoe onmogelijk dat eigenlijk is. Op een of andere manier weet jij steeds een groep noten achter elkaar te zetten die volkomen onspeelbaar lijkt. Hoe doe je dat toch?
“Ik oefen toonladders met vier vingers per snaar. Niet omdat ik dat per se in mijn solo’s wil spelen, maar omdat het dan makkelijker wordt de hele hals te bestrijken. Het is een natuurlijke manier om van de ene plaats op de hals naar de andere te komen. Violisten doen niet anders.
Als ik speel denk ik eigenlijk meer in lijnen en niet zozeer in toonladders. Vroeger schreef ik akkoordenschema’s uit en probeerde dan manieren te verzinnen om op een interessante manier van het ene akkoord naar het andere te komen. Liefst zodat het net leek of ik een heel andere kant op ging dan het schema om dan toch weer op het juiste moment terug te komen. Als je over een statisch akkoord speelt ben je helemaal vrij. Het is dan leuk om dingen te doen als het spelen van arpeggio’s van akkoorden in een dalende richting. Bijvoorbeeld G, F#, F en E mar dan steeds in hogere liggingen.”
Soft Machine 1974
Bruford live 1979
Allan Holdsworth live 1984 - volledig concert
Allan Holdsworth Trio 1998
Een paar toptracks op Spotify:
Legendarische solo op "In The Dead of Night" van U.K.
Op de plaat Bruford, "Fainting in Coils"
En uitgebreid een selectie van de ons insziens meest bijzondere opnames van Holdsworth op plaat verschenen:
Tal van musici wereldwijd eren hem en halen herinneringen op:
Allan Holdsworth’s unique contribution to the electric guitar is unquantifiable. I remember him saying to me once that his goal was to create a catalog of music that was undiluted. Well, that he did…. Dear Allan, you were extraordinary and from all of us who you've touched so deeply with your brilliance, we are grateful. Rest in deep peace my friend.
-s
R.I.P. Allan Holdsworth. You remain an enormous inspiration to me. Your beautiful music will live on forever.
A great day in the studio with Allan Holdsworth 🎸
🎸
🎸 and Stewart Copeland......
When Allan came along there was a paradigm shift in guitar playing. We will all miss his playing.....
I was very shocked to hear about Allan Holdsworth passing away. He was a guitarist's guitarist yet much more. His explored wealth of new guitar possibilities will be a wealth for musicians to learn from for many, many years to come.
I first met Allan when he played with the band U.K. He always had that identifiable uniqueness to his playing. He was a very sweet, and sensitive person; always searching for brilliance.
He left a library of redefined guitar styles with his one of a kind chord voicings and fluid solos.
I was sad to hear of his death. My prayers go out to his family and I owe him thanks for showing and daring us to be different, be ourselves and strive for the best we can be.
Eric J.
Soms raakt je iets zo diep en onverwacht. Allan Holdsworth was een enorme inspiratie since #IOU & #oneofakind Blown away door zijn akkoorden, vibrato, composities, improvisaties, soundscapes en geniale lijnen. Gelukkig live gezien en helaas gemist op de NAMM dit jaar. RIP en dank voor alle fantastische gitaarwerk! We hebben geprobeerd hem naar Amsterdam Electric Guitar Heaven te krijgen:) Heel veel dank en bewondering
En als besluit het prachtige persoonlijke In Memoriam van Gary Husband die zo vaak het podium met hem gedeeld heeft.
De albums in de box "The Man Who Changed Guitar Forever':
1 | I.O.U. (Complete Album: 1982) | |
2 | Road Games (Complete Album: 1983) | |
3 | Metal Fatigue (Complete Album: 1985) | |
4 | Atavachron (Complete Album: 1986 | |
5 | Sand (Complete Album: 1987) | |
6 | Secrets (Complete Album: 1989) | |
7 | Wardenclyffe Tower (Complete Album: 1992) | |
8 | Hard Hat Area (Complete Album: 1993) | |
9 | None Too Soon (Complete Album: 1996) | |
10 | The Sixteen Men Of Tain (Complete Album: 2000) | |
11 | Flat Tire (Complete Album: 2001) | |
12 | Then! (Complete Album: 2003) |
Luister hier naar alle albums in deze box:
Allan Holdsworth
6-8-1946 – 15-4-2017